Hier dus wat voor-na foto's.
De badkamer:
Voor
Na:
Slaapkamerwand in wording:
En een heel eind op gang:
Kopgevel voor:
Kopgevel na
Slaapkamer voor:
Slaapkamer na:
Best wel wat gedaan........
.
vrijdag 2 oktober 2009
Voor-Na: de resultaten van anderhalf jaar Home makeover
Sinds maart 2008, nu anderhalf jaar dus, zijn we bezig met ons Home-make-over project.
Hier dus wat voor-na foto's.
De badkamer:
Voor
Na:
Slaapkamerwand in wording:
En een heel eind op gang:
Kopgevel voor:
Kopgevel na
Slaapkamer voor:
Slaapkamer na:
Best wel wat gedaan........
Hier dus wat voor-na foto's.
De badkamer:
Voor
Na:
Slaapkamerwand in wording:
En een heel eind op gang:
Kopgevel voor:
Kopgevel na
Slaapkamer voor:
Slaapkamer na:
Best wel wat gedaan........
vrijdag 11 september 2009
Tafel
Wij maakten een tafel....
Sinds kort hebben wij in onze Franse schuur Internet en telefoon.
Internetten is leuk. Bloggen bijvoorbeeld. Daar gaat veel tijd in zitten. Tijd die je eigenlijk aan het echte leven zou moeten besteden. Maarja. De verslaving heeft toegeslagen. De laptop gaat dus mee naar Riviere. En wij communiceren vanuit de middle of nowhere, Le bout du Monde, met de echte wereld. Daar moet je lekker bij kunnen zitten. Niet aan een krakkemikkig campingtafeltje
Wij hebben naast onze hoofdschuur een bijschuur. Die ligt vol met nuttige dingen. Zoals brandhout. En heel veel afvalhout
Je weet nooit waar je 't nog eens voor kunt gebruiken.
In ons mooi oud gebouw gaan we natuurlijk geen Ikea-bureau zetten.Nee. Dat zou veel te gemakkelijk zijn.Daar houden wij niet van. Niet de weg van de minste weerstand.Geen inbusbouwpakket. Welnee. Wij zijn bikkel.
Wij fiksen zelf wel even iets...
Zo begon het:
Wat beestjes verwijderen....
Netjes de splinters er af schuren...
Beetje passen, meten en schroeven....
En zagen natuurlijk!! Met onze splinternieuwe mega-enge, supermacho, Scie Circulaire
En langzaam ontstaat er iets.Eerst lijkt het resultaat nog op haar bedenkster (Kromme poten, wiebelig)
Maar na wat ingenieuze ingrepen...
En een jasje van Lasure (beits) in de kleur Chene Doré...
Is dit het eindresultaat van een ochtend samenwerken tussen het wiskundig brein en het creatieve hoofd.
Une vrai Table Rustique... Zelf gemaakt. En het het warkt.....
Sinds kort hebben wij in onze Franse schuur Internet en telefoon.
Internetten is leuk. Bloggen bijvoorbeeld. Daar gaat veel tijd in zitten. Tijd die je eigenlijk aan het echte leven zou moeten besteden. Maarja. De verslaving heeft toegeslagen. De laptop gaat dus mee naar Riviere. En wij communiceren vanuit de middle of nowhere, Le bout du Monde, met de echte wereld. Daar moet je lekker bij kunnen zitten. Niet aan een krakkemikkig campingtafeltje
Wij hebben naast onze hoofdschuur een bijschuur. Die ligt vol met nuttige dingen. Zoals brandhout. En heel veel afvalhout
Je weet nooit waar je 't nog eens voor kunt gebruiken.
In ons mooi oud gebouw gaan we natuurlijk geen Ikea-bureau zetten.Nee. Dat zou veel te gemakkelijk zijn.Daar houden wij niet van. Niet de weg van de minste weerstand.Geen inbusbouwpakket. Welnee. Wij zijn bikkel.
Wij fiksen zelf wel even iets...
Zo begon het:
Wat beestjes verwijderen....
Netjes de splinters er af schuren...
Beetje passen, meten en schroeven....
En zagen natuurlijk!! Met onze splinternieuwe mega-enge, supermacho, Scie Circulaire
En langzaam ontstaat er iets.Eerst lijkt het resultaat nog op haar bedenkster (Kromme poten, wiebelig)
Maar na wat ingenieuze ingrepen...
En een jasje van Lasure (beits) in de kleur Chene Doré...
Is dit het eindresultaat van een ochtend samenwerken tussen het wiskundig brein en het creatieve hoofd.
Une vrai Table Rustique... Zelf gemaakt. En het het warkt.....
zondag 30 augustus 2009
Beetje pijn
Gistermiddag waren we aan 't opruimen. Opruimen na een heerlijke maand vakantie. Koelkast leeg. Bedden afhalen. Tuinmeubels binnen. Laatste klusjes doen.
We wilden vandaag,zondag 30 augustus, terug naar Nederland rijden.
Maar nu alle bezoekers waren vertrokken, en ons nog een laatste avond in nazomersfeer te wachten stond, hadden we ineens allebei het idee dat we het ook maar beter meteen konden afsluiten.
Dus met een idioot emotioneel gevoel reden we onze berg af richting Nederland.
Nu zijn we hier. En eigenlijk willen we niet hier zijn maar daar.
Maarja.
"Lieve koekjes worden niet gebakken" zei mijn Oma.
Dus morgenochtend stap ik weer in de trein. En Frans in de auto. We storten ons weer in de RatRace. Na een maand á la Campagne. Met het heerlijkste zomerweer sinds jaren. Een legendarische zomer. 1 dag regen in 4 weken.
Dus we klagen niet. Want we hebben het goed gehad.....
We wilden vandaag,zondag 30 augustus, terug naar Nederland rijden.
Maar nu alle bezoekers waren vertrokken, en ons nog een laatste avond in nazomersfeer te wachten stond, hadden we ineens allebei het idee dat we het ook maar beter meteen konden afsluiten.
Dus met een idioot emotioneel gevoel reden we onze berg af richting Nederland.
Nu zijn we hier. En eigenlijk willen we niet hier zijn maar daar.
Maarja.
"Lieve koekjes worden niet gebakken" zei mijn Oma.
Dus morgenochtend stap ik weer in de trein. En Frans in de auto. We storten ons weer in de RatRace. Na een maand á la Campagne. Met het heerlijkste zomerweer sinds jaren. Een legendarische zomer. 1 dag regen in 4 weken.
Dus we klagen niet. Want we hebben het goed gehad.....
vrijdag 14 augustus 2009
Wat doen wij nou zo'n hele maand au bout du monde?
Je kunt je afvragen wat je nou zoal doet zo'n hele maand op het Franse platteland. Au bout du Monde, oftewel aan't eind van de wereld?
Alwel, wij liggen wat in ons riante swimmingpool
Wij plukken een paar appels..
We werken wat in de tuin..
Op de enige regenachtige avond in vier weken spelen we MahJong
We vangen wat Frelons....
We drinken wat wijntjes en kijken naar de oranje avondlucht...
We voegen weer een stukje muur
Heerlijke zomer 2009!
vrijdag 28 maart 2008
Acte getekend!
Eindelijk is het dan echt zover: we zijn eigenaar van ons eigen stukje Frankrijk!
Op donderdag 20 maart 2008, Frans' 52e verjaardag, reden we met een overbeladen auto (gaskachel, 2 bedspiralen, 2 matrassen,een bed, onze tent, 2 tuindeuren, tuinstoelen, tafel, kruiwagen, pneumatische boorhamer, heel veel gereedschap, warme kleren enz enz, en last but not least, ergens onderin: sneeuwkettingen) richting Parijs. Het was echt heel slecht weer! Zoveel regen en wind, dat wil je niet weten! Maar gelukkig kwamen we om half twee 's nachts uiteindelijk veilig aan bij ons hotel in Parijs, en sliepen lekker tot de volgende ochtend. Het tweede deel van de rit was net zo slecht, maar gelukkig was het licht. Vlak voor tweeen stonden we voor de deur op de parkeerplaats van de notaris. Al gauw arriveerden ook de verkopers, en kon het slotakkoord beginnen: de Acte de Vente, het laatste obstakel naar ons eigen huis in Frankrijk. Goddank kwam er geen lijk uit de kast, geen boer die 1000 koeien op ons weiland mag stallen en geen andere enge dingen, alles was ok en de akte kon getekend worden.
Hetgeen geschiedde.
Daarna gingen ze er nog eens lekker voor zitten en begon een geanimeerd gesprek over politiek, het weer en van alles en nog wat. Maar ik wilde weg.... naar onze schuur.... de berg op..... want inmiddels sneeuwde het buiten.... en niet weinig ook!
Eindelijk konden we ons los weken en reden we het dorp uit naar Riviere, het gehuchtje waar onze schuur gelegen is.
Het weggetje de berg op is een smal eenbaansweggetje, met ergens middenin een hele scherpe haarspeldbocht. Niet sneeuwproof dus. En waar ik al bang voor was gebeurde: de kettingen moesten er om, we gleden alle kanten op met die zwaar beladen auto. Gelukkig vonden we ze snel, en hoewel we daar helemaal geen ervaring mee hebben, lukte het gelukkig toch de kettingen om te leggen. En toen ging het wel en reden we stapvoets naar boven, naar ons nieuwe bezit.......
De aankomst daar was ontroerend. We waren er zo blij mee!
We melden ons eerst bij de boerderij aan de overkant.
De buurman hielp ons met het aansluiten van een lampje via hun schuur, waardoor we een klein beetje stroom hadden, genoeg om een lamp op te branden. Voor gereedschap moesten we een aggregaat gaan gebruiken.
We zetten onze tent op op de zolder in de schuur, we hadden daarvoor speciaal extra lange spijkers meegenomen, die we in de eiken vloer van de hooizolder konden slaan.
Na het opmaken van het bed kropen we er meteen uitgeput in en vielen heerlijk in slaap in de ijskoude nacht, Buiten was het toen al min 3.
Later die week zou het 's nachts nog veel kouder worden......
Op donderdag 20 maart 2008, Frans' 52e verjaardag, reden we met een overbeladen auto (gaskachel, 2 bedspiralen, 2 matrassen,een bed, onze tent, 2 tuindeuren, tuinstoelen, tafel, kruiwagen, pneumatische boorhamer, heel veel gereedschap, warme kleren enz enz, en last but not least, ergens onderin: sneeuwkettingen) richting Parijs. Het was echt heel slecht weer! Zoveel regen en wind, dat wil je niet weten! Maar gelukkig kwamen we om half twee 's nachts uiteindelijk veilig aan bij ons hotel in Parijs, en sliepen lekker tot de volgende ochtend. Het tweede deel van de rit was net zo slecht, maar gelukkig was het licht. Vlak voor tweeen stonden we voor de deur op de parkeerplaats van de notaris. Al gauw arriveerden ook de verkopers, en kon het slotakkoord beginnen: de Acte de Vente, het laatste obstakel naar ons eigen huis in Frankrijk. Goddank kwam er geen lijk uit de kast, geen boer die 1000 koeien op ons weiland mag stallen en geen andere enge dingen, alles was ok en de akte kon getekend worden.
Hetgeen geschiedde.
Daarna gingen ze er nog eens lekker voor zitten en begon een geanimeerd gesprek over politiek, het weer en van alles en nog wat. Maar ik wilde weg.... naar onze schuur.... de berg op..... want inmiddels sneeuwde het buiten.... en niet weinig ook!
Eindelijk konden we ons los weken en reden we het dorp uit naar Riviere, het gehuchtje waar onze schuur gelegen is.
Het weggetje de berg op is een smal eenbaansweggetje, met ergens middenin een hele scherpe haarspeldbocht. Niet sneeuwproof dus. En waar ik al bang voor was gebeurde: de kettingen moesten er om, we gleden alle kanten op met die zwaar beladen auto. Gelukkig vonden we ze snel, en hoewel we daar helemaal geen ervaring mee hebben, lukte het gelukkig toch de kettingen om te leggen. En toen ging het wel en reden we stapvoets naar boven, naar ons nieuwe bezit.......
De aankomst daar was ontroerend. We waren er zo blij mee!
We melden ons eerst bij de boerderij aan de overkant.
De buurman hielp ons met het aansluiten van een lampje via hun schuur, waardoor we een klein beetje stroom hadden, genoeg om een lamp op te branden. Voor gereedschap moesten we een aggregaat gaan gebruiken.
We zetten onze tent op op de zolder in de schuur, we hadden daarvoor speciaal extra lange spijkers meegenomen, die we in de eiken vloer van de hooizolder konden slaan.
Na het opmaken van het bed kropen we er meteen uitgeput in en vielen heerlijk in slaap in de ijskoude nacht, Buiten was het toen al min 3.
Later die week zou het 's nachts nog veel kouder worden......
zondag 11 november 2007
Eindelijk de vergunning!
Na al het vakantieplezier van deze zomer zijn we sinds begin september weer hard aan het werk gegaan, en ondertussen elke avond hopen dat die stomme vergunning er nu eindelijk bij de post zit!
Ik begon de moed al bijna te verliezen toen op 8 oktober s' avonds de telefoon ging en de verkoper aan de lijn was! Eindelijk was het dan zover! De DDE had de vergunning afgegeven.
Nu kunnen we verder naar de volgende hindernis: de franse notaris. We moesten onze gegevens opsturen naar Maitre B., en dan zou hij het voorlopig koopcontract regelen. Eh? Pardon? Voorlopig koopcontract? dat hebben we toch al onderling getekend?
Jawel, maar dat wil Monsieur le Notaire nog eens doen. En dan over drie maanden de akte passeren...... OK, ook hier hadden we al rekening mee gehouden, we wisten dat veel Franse notarissen iets langzamer en omslachtiger werken dan de Nederlandse. Maar, niet getreurd, we zijn een grote stap verder, en hopelijk kunnen we na de winter aan de slag om onze schuur om te bouwen tot een heerlijk vakantiehuis!
Ik begon de moed al bijna te verliezen toen op 8 oktober s' avonds de telefoon ging en de verkoper aan de lijn was! Eindelijk was het dan zover! De DDE had de vergunning afgegeven.
Nu kunnen we verder naar de volgende hindernis: de franse notaris. We moesten onze gegevens opsturen naar Maitre B., en dan zou hij het voorlopig koopcontract regelen. Eh? Pardon? Voorlopig koopcontract? dat hebben we toch al onderling getekend?
Jawel, maar dat wil Monsieur le Notaire nog eens doen. En dan over drie maanden de akte passeren...... OK, ook hier hadden we al rekening mee gehouden, we wisten dat veel Franse notarissen iets langzamer en omslachtiger werken dan de Nederlandse. Maar, niet getreurd, we zijn een grote stap verder, en hopelijk kunnen we na de winter aan de slag om onze schuur om te bouwen tot een heerlijk vakantiehuis!
donderdag 20 september 2007
Op de camping...
In de weken die volgden bleven we geduldig wachten op uitsluitsel uit Cusset: monsieur Ricard had beloofd dat de vergunning toch wel uiterlijk half augustus zou zijn afgegeven.
We hadden onze zomervakantie gepland vanaf 24 augustus. Het was de bedoeling een weekje te kamperen bij Les Voisins, www.lesvoisins.info
Deze camping ligt in Montaigu Le Blin, een dorpje ongeveer 30 minuutjes rijden van de schuur.
Je kunt er kamperen, een gite of een nomadentent huren, en je volledig laten verzorgen, dus inclusief ontbijt, lunch en diner.
Het eten is er heerlijk
Het landgoed is prachtig gelegen.
Ons plan was daar een week te blijven, om daarna verder naar het zuiden te trekken. We arriveerden op vrijdagmiddag 24 augustus. Het was lekker warm en zonnig.
We kozen een mooi plaatsje,met uitzicht op het vlakbij gelegen kasteel.
In no time stond de tent strakker than ever, en waren we helemaal ingericht.
We zagen meteen dat deze camping veel wordt bezocht door mensen met heel kleine kindjes. Wij waren het enige (oudere) stel zonder.
Mijn broer en neef waren samen een weekje aan het trekken door Frankrijk, en waren erg nieuwsgierig naar de schuur. We hadden afgesproken elkaar later die week te treffen. Daarnaast was Ben met een aantal vrienden op pad in Frankrijk. Hij verbleef deze week met een groep van zo'n 15 jongens in een oud huis in de Ardeche.
Van daaruit zou hij met Hein, Ab, Thomas en Fabien naar ons toe komen zodat hij de jongens de schuur kon showen. Wij realiseerden ons dat dit een zeer voorbarige actie was. Zonder die verduvelde vergunning zou de hele deal niet doorgaan.
Het gevoel was echter positief dus we durfden het wel aan.
Na twee dagen hadden we echter in de gaten dat het niet zo'n goed idee was dat hele stel op deze camping te laten komen om van hieruit naar de schuur te gaan. Na half negen s' avonds lagen hier de tenten vol met kindertjes die de hele dag hun ouders gek hadden gemaakt en nu eindelijk sliepen. We vreesden de boze gezichten wanneer wij met onze gasten tot diep in de nacht aan de praat zouden blijven.
Daarom besloten we op maandag richting St. Clement te verkassen en daar op de camping te gaan staan.
Ben belde me zondagavond om een uur of 8 op om te vragen of ik een Oostblokbunker voor ze wilde reserveren, want ze hadden geen zin om in het donker nog hun tent op te zetten. Ik belde de beheerders van Plan d'Eau St Clement en boekte zo'n gezellig huisje voor de heren.
Joachim en Rene stonden er ook al, op de camping.
Wij vertrokken de volgende ochtend. Via de Intermarche in Le Mayet de Montagne, waar we een ontbijtje voor de jeugd haalden, reden we naar St. Clement.
Joachim en Rene zaten al voor de tent in de zon, maar bij de Bunker was alleen gesnurk te horen. We lieten het ontbijt achter op de terrastafel en zetten onze tent op, op dezelfde plek als we in mei hadden gestaan.
Laat die middag werd het hele spul wakker. We reden met zijn allen naar de schuur.
Hij stond er nog!
Iedereen reageerde enthousiast. Plannen werden gesmeed, plantages gepland (niet geplant), kortom, creative feedback genoeg!
Het was erg warm en we hadden zin om nog even te gaan zwemmen.
Het Plan d’eau heet natuurlijk niet voor niets Plan d’eau......
Ben en Fabien huurden een canoë (kanooeee) en voerden een hilarische slapstick uit op het water.
Die avond aten we met zijn allen bij de oostblokhut op het oostblokterras aan de oostbloktafel.
Het werd qua drank die avond een oostblokavond. De voorraad wijn en andere spiritualiën werd behoorlijk aangesproken. De oogjes werden roder, de gesprekken onsamenhangender. Het was errug gezellig!
De volgende ochtend.. Tja, de volgende ochtend..... Iedereen zou die dag vertrekken en wij hadden geen zin alleen achter te blijven. Met een kater stond ik op en samen pakten we alles in en braken de tent af.
Goed besluit, want de lucht begon inmiddels te betrekken en het ging al een beetje regenen.
De jongens zouden vertrekken naar Marseille, Joachim en René terug naar Holland.
Het weerbericht voor de dagen erna was niet al te florisant voor deze regio, en omdat we toch nog niets konden doen bij de schuur, hadden we besloten naar het zuiden door te trekken en aan het eind van de vakantie nog langs Cusset te rijden om monsieur Ricard vriendelijk doch beslist aan zijn beloftes te herinneren.
Wij waren snel klaar met het opruimen van onze kampeerplek, de heren in de hut hadden wat meer tijd nodig..... Bij het afrekenen met de beheerster van de camping kreeg ik te horen:" Ohlala, les jeunes eh? beaucoup des bruits hier soir! " Ik heb maar wijselijk verzuimd te vermelden dat wij zelf eveneens tot een uur of drie deel uit maakten van het vrolijke gezelschap
We hadden onze zomervakantie gepland vanaf 24 augustus. Het was de bedoeling een weekje te kamperen bij Les Voisins, www.lesvoisins.info
Deze camping ligt in Montaigu Le Blin, een dorpje ongeveer 30 minuutjes rijden van de schuur.
Je kunt er kamperen, een gite of een nomadentent huren, en je volledig laten verzorgen, dus inclusief ontbijt, lunch en diner.
Het eten is er heerlijk
Het landgoed is prachtig gelegen.
Ons plan was daar een week te blijven, om daarna verder naar het zuiden te trekken. We arriveerden op vrijdagmiddag 24 augustus. Het was lekker warm en zonnig.
We kozen een mooi plaatsje,met uitzicht op het vlakbij gelegen kasteel.
In no time stond de tent strakker than ever, en waren we helemaal ingericht.
We zagen meteen dat deze camping veel wordt bezocht door mensen met heel kleine kindjes. Wij waren het enige (oudere) stel zonder.
Mijn broer en neef waren samen een weekje aan het trekken door Frankrijk, en waren erg nieuwsgierig naar de schuur. We hadden afgesproken elkaar later die week te treffen. Daarnaast was Ben met een aantal vrienden op pad in Frankrijk. Hij verbleef deze week met een groep van zo'n 15 jongens in een oud huis in de Ardeche.
Van daaruit zou hij met Hein, Ab, Thomas en Fabien naar ons toe komen zodat hij de jongens de schuur kon showen. Wij realiseerden ons dat dit een zeer voorbarige actie was. Zonder die verduvelde vergunning zou de hele deal niet doorgaan.
Het gevoel was echter positief dus we durfden het wel aan.
Na twee dagen hadden we echter in de gaten dat het niet zo'n goed idee was dat hele stel op deze camping te laten komen om van hieruit naar de schuur te gaan. Na half negen s' avonds lagen hier de tenten vol met kindertjes die de hele dag hun ouders gek hadden gemaakt en nu eindelijk sliepen. We vreesden de boze gezichten wanneer wij met onze gasten tot diep in de nacht aan de praat zouden blijven.
Daarom besloten we op maandag richting St. Clement te verkassen en daar op de camping te gaan staan.
Ben belde me zondagavond om een uur of 8 op om te vragen of ik een Oostblokbunker voor ze wilde reserveren, want ze hadden geen zin om in het donker nog hun tent op te zetten. Ik belde de beheerders van Plan d'Eau St Clement en boekte zo'n gezellig huisje voor de heren.
Joachim en Rene stonden er ook al, op de camping.
Wij vertrokken de volgende ochtend. Via de Intermarche in Le Mayet de Montagne, waar we een ontbijtje voor de jeugd haalden, reden we naar St. Clement.
Joachim en Rene zaten al voor de tent in de zon, maar bij de Bunker was alleen gesnurk te horen. We lieten het ontbijt achter op de terrastafel en zetten onze tent op, op dezelfde plek als we in mei hadden gestaan.
Laat die middag werd het hele spul wakker. We reden met zijn allen naar de schuur.
Hij stond er nog!
Iedereen reageerde enthousiast. Plannen werden gesmeed, plantages gepland (niet geplant), kortom, creative feedback genoeg!
Het was erg warm en we hadden zin om nog even te gaan zwemmen.
Het Plan d’eau heet natuurlijk niet voor niets Plan d’eau......
Ben en Fabien huurden een canoë (kanooeee) en voerden een hilarische slapstick uit op het water.
Die avond aten we met zijn allen bij de oostblokhut op het oostblokterras aan de oostbloktafel.
Het werd qua drank die avond een oostblokavond. De voorraad wijn en andere spiritualiën werd behoorlijk aangesproken. De oogjes werden roder, de gesprekken onsamenhangender. Het was errug gezellig!
De volgende ochtend.. Tja, de volgende ochtend..... Iedereen zou die dag vertrekken en wij hadden geen zin alleen achter te blijven. Met een kater stond ik op en samen pakten we alles in en braken de tent af.
Goed besluit, want de lucht begon inmiddels te betrekken en het ging al een beetje regenen.
De jongens zouden vertrekken naar Marseille, Joachim en René terug naar Holland.
Het weerbericht voor de dagen erna was niet al te florisant voor deze regio, en omdat we toch nog niets konden doen bij de schuur, hadden we besloten naar het zuiden door te trekken en aan het eind van de vakantie nog langs Cusset te rijden om monsieur Ricard vriendelijk doch beslist aan zijn beloftes te herinneren.
Wij waren snel klaar met het opruimen van onze kampeerplek, de heren in de hut hadden wat meer tijd nodig..... Bij het afrekenen met de beheerster van de camping kreeg ik te horen:" Ohlala, les jeunes eh? beaucoup des bruits hier soir! " Ik heb maar wijselijk verzuimd te vermelden dat wij zelf eveneens tot een uur of drie deel uit maakten van het vrolijke gezelschap
Abonneren op:
Posts (Atom)