Waarom?

Soms vraag ik me af wanneer ik me zal afvragen waarom we dit doen.
Over een vakantiehuis in Frankrijk bestaat een uitspraak:
Moe er naar toe, met pijn in de rug weer terug.
Klopt. Ik ben altijd moe als we er naar toe rijden. En nog moe-er als we aankomen. En inderdaad, regelmatig ga ik met pijn in de rug weer terug.
Maar ook met pijn in het hart.
En daarom doen we het dus. Die pijn in het hart bij het afscheid verandert na thuiskomst in Nederland na een paar dagen alweer in kriebels in de buik van verlangen naar het volgende bezoekje aan Riviere.

Toen we begonnen hadden we eigenlijk toch het idee dat we al snel echt zouden emigreren. Een goede kans op een baan in Frankrijk bij hetzelfde bedrijf waarvoor Frans in Nederland ook werkt maakte dat ook bijna realistisch.
Helaas ging dat niet door. En langzaam gingen wij ons afvragen of we echt alle comfort en (schijn)zekerheden in Nederland op dit tijdstip in ons leven nog moesten omruilen voor een boerenbestaan in Frankrijk.
Verhalen uit blogs, ervaringen van mensen die we kennen, heel veel signalen, maakten dat we gingen heroverwegen.

Wij hebben gekozen om niet te kiezen. We eten van twee walletjes. Decadent. Maar ook heel lekker.
We genieten van het leven in Nederland, leuke steden in de buurt van onze woonplaats, concerten, festivals. We genieten ook van de rust en eenvoud van het Franse platteland. We proberen 1 x per maand die kant op te rijden voor een lang weekend.Alle vakanties brengen we er door. Het schuldgevoel over het vervuilend aspect van die frequente ritjes praat ik goed met het argument dat ik al 30 jaar voor mijn woon-werkverkeer fiets en/of trein gebruik, en dat we al die tijd al maar met 1 auto vervuilen. (beetje zwaktebod, ik weet het...)
We werken hard en veel. Een groot deel van wat we daar mee verdienen steken we in ons Franse huis en in een spaarpot voor later. En dat later mag niet te ver weg zijn.
En als de pot vol genoeg is (en dat issie nog lang niet, geloof me)
dan GAAN WE!

Schouw

Sinds in Frankrijk de kachel op zijn plek staat, wil ik graag een mooie schouw. In mijn hoofd had ik die schouw al tien keer gezaagd en getimmerd. Plannen zat. De uitvoering liet echter op zich wachten. Er waren zoveel andere klussen.

Grasmaaien. Onkruid wieden. Bolletjes planten. Een tafel maken.

Frans is op de eerste verdieping inmiddels begonnen met een volgende enorme klus: een tweede vloer aanbrengen bovenop de bestaande oude vloer.

De dikke oude eiken balken met de oude planken er bovenop gespijkerd, willen we vanaf beneden in het zicht houden. Op die mooie, stevige, maar golvende verdiepingsvloer, waar vroeger het hooi voor de koeien lag, kun je geen tussenwanden bouwen. Een vlakke, liefst zo veel mogelijk waterpas liggende vloer moet er bovenop.

Twee weken geleden bestelde Frans telefonisch veertig balken van 5 meter, bij 20 cm. bij 7 cm .

Afgesproken was dat we op donderdag 1 april bij de houtzagerij langs zouden gaan om te betalen. Daarna zouden de balken dezelfde dag bezorgd worden.

Dat was geen grap, maar een vergissing. Want op 1 april waren wij helemaal nog niet En France. We zouden pas de 2e aankomen.

Dus weer gebeld, en de afspraak verzet naar de 2e.

Op vrijdag 2 april reden we samen naar de houtzagerij. Daar lag netjes en volgens afspraak een stapel van 40 balken in de benodigde maat. Oeps. Je kan je tevoren niet goed voorstellen wat de omvang van zo'n stapel is. Dat neem je dus niet zomaar eventjes op een aanhangertje mee....

Maar dat bezorgen zou nog een probleem worden. Misschien vrijdagavond, anders dinsdag, was de reactie.... Tja, op dinsdag zijn wij al weer in les Pays-Bas....

Daarom leende Frans de aanhanger van onze Belgische bergbuurtjes en reed met Yannick, die mee was om te helpen, naar beneden om een poging te doen die enorme stapel hout zelf van A naar B te verplaatsen....

In de eerste rit namen ze 4 balken mee. Ze staken meters boven de auto uit en ze moesten heel voorzichtig rijden om geen schade van bonkende balken op het autodak te veroorzaken.

Daarna maakten ze nog een tweede rit, en durfden er toen 6 mee te nemen.

Nog 30 stuks te gaan.

Nadat ik de eerste 10 balken had bespoten met Xylofeen (om te voorkomen dat de vloer binnen 5 jaar wordt verorberd door de boktorren) droegen Frans en Yannick er 5 naar boven. Daarna waren ze gevloerd...

"De rest halen we morgen wel op" . Met een lading van 6 per keer zou dat dus 5 keer rijden betekenen.

De volgende ochtend om 8.00 uur werd ik wakker van het geluid van een vrachtwagen. Ik keek tussen de gordijnen door en zag de opperhoutzager, zijn houtzaagcollega en een enorme stapel hout!

Al die verhalen over onbetrouwbare Fransen... Tot nu toe hebben wij nog alleen maar dit soort positieve ervaringen. Super. Dat scheelde een hele dag heen en weer rijden.

De rest van het weekend brachten we door met balken naar boven dragen, op zijn plek leggen en andere gezellige dingen doen. Zoals kip met 40 tenen knoflook eten, schaken, lezen en wijntjes drinken.

En nu hebben we dus een enorm bos hout voor de deur.

En ook deze keer weer geen tijd voor die schouw.

Toch maar eens op Marktplaats kijken of daar wat te vinden was. In de afgelopen 2 jaar heb ik op die manier al veel goede spullen voor Riviere op de kop getikt. Met als klapstuk een complete mooie massief houten keuken met vaatwasser, ijskast, pannencarroussel en natuurstenen aanrechtblad, voor 150 euro!

En ja hoor, na tien minuutjes zoeken binnen een straal van 25 km vanaf Bennekom vond ik een mooie grenenhouten schouw. Na wat heen en weer bieden kreeg ik een mailtje van de eigenaar dat ik die voor 50 euro kon komen ophalen. Yes!

Zondagochtend reden we naar Ewijk. In het echt was de schouw net zo mooi als op de foto, meenemen die handel!

Maar net als bij de 40 balken hadden de afmetingen (waren overigens ook niet vermeld in de advertentie) onderschat. Het moet er vast heel vermakelijk hebben uitgezien, het gedraai en gepas en gemeet met dat grote onhandige ding.. Toch lukte het. Welliswaar met open achterklep, maar we wisten het ding veilig thuis te krijgen. Nu nog naar France. Demonteren dus maar.

Maar dat geeft niets! Wij hebben een schouw.

Merde...

Andouilettes, merde du cochon, metereologische bommen, bevroren waterleidingen, spekgladde wegen…..

Saai?,?...., Welnee! saai is het niet, een huis in the middle of nowhere, au bout du monde…….
In Februari waren we weer voor een weekendje naar Riviere gereden. Temperaturen boven nul, dus geen gladde wegen. Helaas bleken er meer factoren te zijn waardoor het verplaatsen per auto enigszins belemmerd kan worden: vanaf zaterdagochtend na aankomst begon men al waarschuwingen uit te geven. Twee enorme stormfronten zouden elkaar boven midden Frankrijk ontmoeten en samen een meteorologische bom vormen. Code rouge… Ga niet de weg op als het niet echt hoeft. De wolkenluchten die over ons huis trokken spraken voor zich.





Er was bijzonder weer op komst. Even afwachten dus maar. De route van dit noodweer was ook onze route. Op zondag werden voor Luxemburg, Limburg en Brabant noodwaarschuwingen uitgevaardigd. Zondagochtend besloten we dus een dagje extra vrij te nemen en de storm uit te zitten. Behalve heel veel gebulder en een kwartiertje stroomuitval merkten we echter bij ons niet veel van de kracht van deze storm …..Helaas werden elders in Frankrijk 51 mensen slachtoffer van de gevolgen… Gelukkig kwamen wij op maandagavond 1 Maart ongedeerd aan in Bennekom.
Ook rondom het huis is geen stormschade, behalve een gescheurde oude tuintafel.

Twee weken later hadden we alweer de kriebels. Normaal gaan we eenmaal per maand naar ons huis, maar we hadden veel zin om een keertje extra te gaan. Dus donderdagavond 11 maart vertrokken we weer. Prima weer, geen belemmeringen. Tot de laatste kilometers. Vanaf Lapalisse werd het mistig. En niet zo’n beetje ook. Stapvoets reed ik door de late nacht. Temperaturen onder nul, en hier en daar lag sneeuw. Langzaam naderden we ons doel. De laatste hindernis is het steile wegje omhoog naar ons huis.









Met een scherpe haarspeldbocht en een sterke stijging meteen erna.
En spekglad. Maar omdat ik toch al achter het stuur zat, en ik het ook moet leren, reed ik naar boven. Gelukkig zitten de winterbanden nog onder de auto. Toch begon die na de bocht te sputteren, glijden en glibberen. Op het dashboard ging het oranje lampje branden dat een slippende auto voorstelt.
Aan de ene kant van de auto was de veilige helling van de berg. Maar aan de andere kant de afgrond. Ik gleed en glibberde. Mijn hartslag bereikte levengevaarlijke waarden. Het stuur was kletsnat van het zweet uit mijn handen. Mijn voeten trilden op de pedalen. Tergend langzaam en slippend reed ik de auto omhoog. Uit mijn ooghoek zag ik twee reeën het bos in vluchten. Op dat moment konden die mij even aan mijn ree-t roesten…. Met een overdosis adrenaline in mijn bloed draaide ik uiteindelijk om 04.00 uur ’s ochtends de auto ons erf op. Na het uitladen van de bagage doken we meteen in bed. Eerst nog wel even de elektrische kachels aangezet, want de digitale thermometer gaf voor binnenshuis een waarde van -0.5 gr. C. Beetje koud.
Toen we om een uur of tien wakker werden, waren we d’r weer helemaal klaar voor. Een luik maken in het trapgat dat we twee weken daarvoor hadden gemaakt was de klus voor dit weekend.
Houtkachel aansteken en een uurtje wachten, daarna is er warm water voor de douche. (onze houtkachel is aangesloten op een boiler,







via een modern systeem kun je op die manier met hout in warm water voorzien). Helaas kwam er ook na een uur stoken nog steeds geen warm water uit de leidingen… Na een ijskoude winter met temperaturen van -17 gr. was nu op de valreep toch nog een waterleiding bevroren… Na een halve dag stoken en föhnen op verdachte plekken kwam er gelukkig ineens met een borrelende zucht een hete straal uit de douchekraan. Een half uurtje later was ook de keukenkraan weer up and running…..
Wij vonden dat we na zoveel afzien wel een etentje buiten de deur hadden verdiend. In St. Clement is men ongeveer een jaar bezig geweest met de verbouwing van een pand in het bruisende centrum.

Twee weken geleden opende daar een gezellige Bar/Auberge haar deuren.
Omdat wij vinden dat we dit initiatief moeten sponsoren, reserverden we vrijdagmiddag meteen een tafeltje voor zaterdagavond.
De waardin vroeg nog wel even of er dingen zijn die wij echt niet lusten… Omdat dit echt waar is, zei ik enthousiast dat we alles eten, en niet eenkennig zijn.
Zaterdag avond kwamen we moe van een dag klussen de herberg binnen. Omdat we gereserveerd hadden was er plaats. Sterker nog, we waren de enige gasten.
Enthousiast schudde men ons de hand. Apéro? Mais oui!. Eten wat de pot schaft is in Frankrijk in veel Auberges heel gewoon. Madame kwam ons het menu aankondigen. Het visseizoen was die dag geopend, dus we kregen als entree een Salade Vert met gefrituurde visjes. Heerlijk. “Connaissez vous des Andouilettes ? ”, vroeg de aardig glimlachende waardin. Ergens in mijn achterhoofd ging een belletje rinkelen. Ooit bestelde ik argeloos dit gerecht in een restaurant in Bordeaux. Een fout waarvan ik geleerd had moeten hebben. Ik schakelde echter net niet snel genoeg en wilde beleefd zijn, dus vroeg belangstellend wat dat ook weer is?.. “Une spécialité Française” Als u het niet lekker vindt, hoeft u het niet op te eten hoor…..
Ik groef in mijn geheugen naar wat dat ook al weer was Andouilettes…. Maar helaas, te laat. Met een gezellige , maar ook enigszins verdachte glimlach werd naast de Salade met de visjes een bordje op tafel gezet met daarop twee worstjes. Een argeloze Hollander zou hebben gedacht dat het saucijzen waren.








Zo zag het er ook uit. Maar het rook héél anders. De geur van de gefrituurde visjes werd overstemd door een andere, zeer onaangename stank. Stront! En toen wist ik het weer. Andouillettes wordt geheel gemaakt van varkensdarm. Dus darm met darm erin en darm ertussen. Een specialiteit. Een select gezelschap is liefhebber van deze walgelijke curiositeit uit de Franse keuken. Maar ik niet! De eerste keer in Bordeaux at ik beleefd mijn bordje leeg. Daarna ging ik kokhalzend naar het toilet.
Nu at ik om niet heel flauw te zijn een klein hapje. De waardin was al drie keer grijnzend langs ons tafeltje gelopen. De vierde keer zag ze mijn wanhoop. Lachend kwam ze op ons af en zei dat ze dit zelf ook nooit zou eten….
Ze wilde ons even testen om dat ik gezegd had dat we alles lekker vinden…..

Het menu bestond daarna uit gevulde kwarteltjes,






heerlijke kaas en als toetje perentaart met chocolade, dus deze horror-ervaring werd ruimschoots goed gemaakt,
Toen we het verhaal de volgende ochtend aan Odette, onze buurvrouw van 81, vertelden, moest ze lachen: “C’est du merde du Cochon, qu’on sent” Het is varkensstront, wat je ruikt…

Zitten wij lekker aan een wijntje op een mooie schemerige namiddag, staat er ineens een zielige hond voor het raam. Hij kijkt naar binnen en wil erin.
Eerst laat ik hem maar een poosje rond het huis scharrelen. Maar het is koud en het wordt al donker, en hij kijkt zo lief. En hij glimlacht naar me.
Dus ik berg eerst de poes op. En dan maggie er in.
Hij heeft een feloranje halsband met een telefoonnummer erop om. Hij is van iemand. Maar nu is hij alleen en verdwaald op onze berg. Dus ik bel het nummer op de halsband. En vraag de stem aan de andere kant of hij een hond kwijt is. Dat klopt. Ik zeg in mijn beste Frans dat ik zijn hond heb gevonden. Een spraakwaterval met enthousiaste geluiden is de reactie. Ik begrijp dat hij ergens in een bos loopt en over uur bij ons boven kan zijn. Ik vertel waar we wonen, maar hij snapt het niet helemaal. Ik leg uit dat ik Hollandaise ben en leg het nogmaals uit. Nu snaptie het wel en zegt dattie er aan komt. Een uur later stopt er een grote 4x4 op ons erf. Er stapt een stoere man uit. Gekleed in camouflagekleren. Een jager. Gewapend met een fles rode wijn komt hij naar de deur. Frans doet open. De reactie van de Fransoos doet heel even vermoeden dat hij verwacht had een charmante jongedame alléén aan te treffen, in plaats van een middelbaar stel met zijn tweeën.
Maar hij herstelt zich snel en biedt met een vriendelijk gebaar de fles aan, in ruil voor zijn hond. Die blijkt Casco of (Kasko) te heten. We hadden Casco met een touw aan de zware eiken steunbalk midden in de kamer gebonden. Daarin zit nog de koperen ring waar vroeger de stier aan gebonden werd.Nu zat Casco er aan vast. Als we hier voor altijd blijven kopen we onze eigen Casco!

Moeder

Op een dag ben je ineens moeder. Dat begon al ongeveer negen maanden daarvoor beetje bij beetje, maar niet écht.

Het begint pas echt als ze dat glibberig warm wurm op je buik leggen. Je kijkt in zijn ogen en je bent verloren. Levenslang. De eerste jaren is het makkelijk. Er is maar 1 persoon in hun leven die het beste weet wat goed voor ze is en dat ben jij!

Ha! Triomf! Eindelijk onmisbaar!

Je kan ze voeden, troosten, warmen, alles wat ze nodig hebben kan jij het beste.

Dan worden ze een beetje groter. Ikke selluf doen........
Dat is het begin. Het loslaten moet dan alweer beginnen. Zodra ze dóór hebben dat die mollige armpjes en stevige beentjes aan hun minilijf ergens voor dienen. Daarna wordt het alleen maar erger. Ze vallen builen op hun kop. Die lieve hoofdjes die jij zo goed beschermde. Schaafwonden op hun knie. Ze vallen met hun kop op de verwarming en moeten gehecht. Dat voelt alsof ze jouw eigen hoofd zonder verdoving met een breinaald hechten.
Ze worden 's nachts wakker en je voelt al op een meter afstand dat ze hoge koorts hebben. Je koelt hun koppies en ze worden weer beter. Zo gaat dat een paar jaar. Maar je onmisbaarheid kalft af. Omgekeerd evenredig met de snelheid waarmee hun lijven langer worden wordt jouw onmisbaarheid minder.
En op een dag zijn het ineens mannen. Sterk, gespierd, en met overal haar.
En ineens doen ze allerlei ongezonde dingen.

Ook dingen waar ze heel zelfstandig van worden. Dingen die jij wel eerst zelf had bedacht en gedeeltelijk zelfs betaalt.... Een rijbewijs halen bijvoorbeeld.
Eerst leef je met ze mee als ze een keer of wat zakken, Je hart huilt want je wilt alleen maar dat ze blij en gelukkig zijn maar ze zijn boos en verdrietig want ze zijn gezakt.... Maar dan is er eindelijk dat roze papiertje. En jij vraagt je dan pas af waarom je dit eigenlijk zo graag wilde... Want nu gaan ze de weg op. En daar rijden allemaal idioten die niét kunnen autorijden en die het op jouw kinderen voorzien hebben. Dat dacht je trouwens ook al toen ze voor het eerst op fiets naar school gingen, dus je had het kunnen weten....

Dan verlaten ze ineens het ouderlijk huis. Je helpt ze mee verhuizen. Met gevaar voor eigen lijf en leden til je wasmachines stijle trappen op. Boen je dikke lagen vet in een studentenkeuken en help je ze op hun plek.
Om een beetje rustiger te slapen hang je hun kamers vol met rookmelders.
Daarna vertrek je naar je huis zonder kinderen.
En je moet een beetje huilen. Want je wilt je nog zo graag met ze bemoeien. Voor ze zorgen. Hun bed opmaken en hun vieze sokken wassen. Hun tranen drogen als ze verdrietig zijn.
Maar dat willen zij niet meer en eigenlijk jij zelf ook niet meer en dat kán jij ook niet meer. Want er komen in hun leven momenten met pijn en verdriet van het soort dat mamma niet kán troosten.
Dus moet je afkicken van het bemoederen. En dat gaat wel, je doet écht je best... maar soms is het zo moeilijk..........

Simpel en overzichtelijk

De mooiste zomer sinds lange tijd zindert nog na, maar herfst is heel dichtbij.
De natuur is prachtig.
Bij het uittrekken van onkruid of uitgebloeide planten, komt uit de aarde een overvloed aan kruipers en kriebelaars tevoorschijn. Alles leeft en gaat dood, verrot en bot weer uit.



Ons huis in Rivière staat midden in de ruige natuur.
Hier zijn bossen nog bossen. Zonder aangelegde trimparcoursen of stompzinnige bordjes waarop uitgelegd wordt wat een dennenappel is.
Hier moet je in dit jaargetijde een geel veiligheidshesje aan wanneer je het bos in gaat. Anders zouden de alom aanwezige jagers je kunnen aanzien voor een hert. Of een wild zwijn . Afhankelijk van je postuur.
In beide gevallen is er enig risico voor je gezondheid.
Na al het geklus en getuinier komen wij langzamerhand ook toe aan het maken van een wandeling .
Terwijl de ochtendmist nog in witte dotten tegen de heuvels hangt, komt de zon al een beetje de fijne waterdruppels oplossen.




Het is nog niet koud. Dat zal het over een poosje wel zijn. Het kan hier héél koud worden.
Wij dalen de heuvel achter ons huis af, kruipen onder het prikkeldraad door en lopen naar het beekje dat door het weiland beneden slingert.

Hier en daar vlindert een late vlinder.
Vergeten bramen hangen verdroogd aan de struiken. Onbereikbare appels zijn afgevallen en rotten weg in het gras. Wij hebben ons deel geoogst . Appelmoes , bramenjam , appeltaarten .

We steken het beekje over en klimmen aan de andere kant de steile heuvel weer op. Dwars door een sprookjesbos.




Het ruikt er nat en beschimmeld. Zwammen groeien met hun kopjes door de afgevallen bladeren. Achter elke boom verwacht je een druïde op zoek naar kruiden voor zijn toverdrank.Of twee Galliërs, op zoek naar Romeinen.
In deze streek lijkt het soms alsof de tijd heeft stil gestaan..


In de zomer doen ze Wie het sterkste is.






In de herfst doen ze Wie de grootste heeft

Heerlijk.


Alles simpel en overzichtelijk.
Het leven is al ingewikkeld genoeg.

Voor-Na: de resultaten van anderhalf jaar Home makeover

Sinds maart 2008, nu anderhalf jaar dus, zijn we bezig met ons Home-make-over project.

Hier dus wat voor-na foto's.
De badkamer:

Voor

Na:


Slaapkamerwand in wording:



En een heel eind op gang:


Kopgevel voor:



Kopgevel na



Slaapkamer voor:


Slaapkamer na:


Best wel wat gedaan........