Wie is de Mol?

Henk.



Henk komt elke dag langs.
Henk is erg actief. Turbohenk.



Het kan ook zijn dat er een hele familie Henken onder onze voeten bivakkeert.

Henk of de Henken zorgen er voor dat onze grond luchtig en waterdoorlatend blijft.
Echter.
Henk of de Henken mollen ook de aardbeienbedden, verstoren de bloembolletjes en vermoeren pas ingezaaide bloempjes. In geval van gazon, een kwalificatie die ons grasveld niet verdient, is het ook wel lullig, al die bulten....

Maarzegnouzelf.......



Zo'n scheetje ga je toch niet mollen?


Kan wel hoor! Makkelijk.

In France is een heel arsenaal aan 'Produits' verkrijgbaar.
Als je niet beter wist zou je denken dat het voortbestaan van de mensheid wordt bedreigd door Henk en zijn familie....

Zóveel verschillende producten om mollen te mollen.

Je kan ze uitroken, vergiftigen, en zelfs wegvibreren.
Met een Vibreur Anti-Taupe...

(Dames: nog een ongebruikt feestartikel in uw nachtkast? = recyclebaar als mollenverjager!)


Vibreur Anti-Taupe








Neen, dit is geen dynamiet, maar een produit contre les Taupes!







Zo radicaal!
Nou, dat doen we allemaal maar niet.

Wij schakelen onze hulptroepen in.....





P.S.
Elke gelijkenis met een bestaand persoon genaamd Henk is onbedoeld en niet opzettelijk beledigend of kwetsend bedoeld.
De naam Henk refereert aan, en is blijven hangen uit,de periode dat wij dagelijks, gedwongen door ons kroost, een dosis Alfred Jodocus Kwak tot ons namen.
Het personage Henk de Mol heeft diepe indruk gemaakt en
is ons altijd bijgebleven....

Back in the box

Ineens was ze zoek. Onze Fief. La Reine

Merkwaardig, want ze kan hier in Pays Bas geen kant op.
Ze moet het hier doen met 100 m2 appartement.
We laten haar niet naar buiten.

Deze dolle dame wordt ongetwijfeld binnen een dag geplet door een voortrazend vehikel.

Of opgevreten door de Boxer van de Buurman.




Nee, die niet..

Deze:



Diezelfde buurman houdt voor de hobby ook een stel stinkende schapen op het veldje achter de hoge heg.
Snap ik niet. Die beesten doen niks anders dan een zwaar mesjogge geluid maken. Waarvan je drie meter de lucht in springt.
Wanneer je nog niet wist dat er een schaap achter de heg was.
Vooral wanneer je net in het donker je fiets het schuurtje zette.

Neem van mij aan: vraiment une crise cardiaque.



Neen. Daaraan stellen wij ons Fief niet bloot.

Zij moet zich hier binnenshuis vermaken.

Met haar Ikeamuis.

s

Of haar Beessies.
Die ze overigens regelmatig meeneemt naar haar waterbak. En ze daarin verzuipt.
Overal kletsnatte Beessies.



Joost mag weten wat daaraan ten grondslag ligt.

Maar goed, the Queen was dus lost....

Luid miauwend liep ik door het huis. Ik heb een uitgebreide communicatie met haar ontwikkeld.
Wij begrijpen elkaar.

Desalniettemin: geen antwoord.
Doet ze anders nooit.....

Maar toen, ineens, zag ik een aanwijzing.
Haar staart.



Ze heeft een erg lange.
Hij stak uit haar reisdinges.
De plek waar ze een schurfthekel aan heeft.
Waarin ze de longen uit haar lijf krijst als ze naar de dierenarts moet.
Of naar Frankrijk.

Ze lag er heerlijk in te slapen.
Het kreng.
Toen ik om uitleg vroeg trad zij likkebaardend naar buiten.

Voer!

Fifi's vette kater

We hebben weer 8 uren opgesloten gezeten in onze plastic curverboxdingesen.

Eerst laten ze je twee weken genieten in een Walhalla.
Met van alles om op te vreten. Muizen, spinnen, mollen, vliegen, héérlijk.

Maar dan proppen ze je ineens weer in een plastic box van 30 x 30 cm, waarin je wordt geacht je netjes op te rollen en te gaan slapen?

Nou.. MOOI NIET DUS!

Valeriaan? Ik lach me dood.
Kom nou, daar krijg je mij niet mee klein.

Zitten zij daar voorin de auto lekker opgeleukte diepvriespizzapunten te eten.
Ruikt heerlijk naar ham en spekjes en niet te vergeten Bleu d'Auvergne.



Lustikookwel! Zat ik eergisteren nog lekker stiekem van te vreten op het aanrecht. Totdat zij me betrapte en me wegjoeg.....

En dan moet ik zeker gewoon doen alsof ik niks ruik, en doorpitten?

Bovendien zetten ze ook nog es de muziek keihard aan. En dat zou nog niet zo erg zijn, als ze niet zo hard zouden meezingen met die ouwelullenmuziek.
Al Green of zo?



Zó seventies..... Zó oudbollig.....

En ze kúnnen helemaal niet zingen.

Ik heb ook maar hard meegeblèèrd, en ben daarna gewoon doorgegaan,
tot we in Bennekom waren.

Waar ik eigenlijk NIET wil zijn...

Nee, ik heb een vette kater.



Duh..die bedoel ik niet! da's die dikke slome Floyd. Die kun je in een plastic dinges stoppen en hem vervolgens 8 uur niet horen.....

Ik bedoel een mentale kater

Hebben zij ook, volgens mij. Zij willen óók liever daar blijven.
Maar om de één of andere onverklaarbare reden rijden ze steeds héén en weer.

Werken zich dáár een slag in de rondte, komen uitgeput terug in een kletsnat druk koud kikkerland en werken zich hier ook weer te pletter.

Nou, ik snap er niks van.....

Wij zien het licht @ Riviere

Op 570 meter hoogte, als de zon gedurende de dag een rondje over ons huis maakt, is het spel van het licht telkens weer prachtig.....











Honderden foto's hebben inmiddels, allemaal dezelfde plaatjes.
Maar toch telkens weer anders.
ik blijf me verbazen....

En zij ook......

Van aftrap tot trapaf

Van een bundel stevige planken, gekocht voor 25 euro bij de zagerij vlakbij, tot een stoere luie trap.......

Mijn geliefde probeerde zijn gymnasiumwiskunde weer op te diepen. Pythagoras, sinussen en cosinussen.Helaas. Verdwenen in de tijd......

Eureka. Internet!

Na veel ingewikkelde wiskundige berekeningen ontstond trede voor trede iets dat toch wel op een trap lijkt......

En lekker dat ie loopt!

Supersupermarkt!

Nadat vanochtend de laatste schroef in de nieuwe trap was gedraaid, wilden we wel weer even terug naar de bewoonde wereld. Onder een stralend blauwe hemel vertrokken wij dus richting Cusset.



We hadden zin om te gaan shoppen in de megagrotesupersupermarkt Carrefour. Heerlijk!
Daar is alles te koop. Van kettingzaag tot tandpasta. Van 3D-TV tot WC-reiniger.






Gelukkig wisten we ons te beheersen en keerden tevreden, met alléén spullen die we écht nodig hadden terug naar huis.

Back to basic en weer terug

Drie jaar geleden kochten we A shed full of shit.



De mest lag anderhalve meter hoog, strontspetters op de muren, vogelnesten tegen het eiken balkenplafond.
Overal spinrag, dode muizen en spinnen zo groot als mijn voet...

De eigenaar beloofde dat de mest verwijderd zou worden, hetgeen tot ons groot genoegen inderdaad gebeurde vóór de oplevering.

Wij gingen enthousiast en zéér opgetogen van start.
Op een in Belgie gekocht tweedehands gasfornuis dat je op een gasfles kon laten werken kookte ik een verjaardagsmaal voor Frans en een aantal invités. Helaas was het buiten min 3 en zaten er alleen twee Hollandse houten tuindeuren voor het koeiegat:



Die arme mensen zullen het wel koud gehad hebben. Wij niet. Wij gloeiden van opwinding over onze shed without shit.
Over de afwas deden we ook niet moeilijk. Die zetten we gewoon buiten in de sneeuw en regen om af te spoelen.



Water hadden we alleen uit een stuk tuinslang, gekoppeld aan de hoofdkraan. Met een enorme druk erachter. Elke keer als je water wilde gebruiken, moest je op je knieën in de sneeuw de hoofdkraan open draaien.

Wij waren vastbesloten dat we in ons nieuwe onderkomen zouden slapen, dus we hadden onze tent op zolder opgezet.
Dat het f*@$ing koud was ontkenden we in alle toonaarden....
Back to basic was een understatement voor wat wij deden.



We hadden een oud chemisch toiletje voor de dagelijkse dingen, en als we vonden dat we genoeg stonken reden we naar de camping, betaalden 5 euro en namen een welkome warme douche.
We werkten en genoten ons te pletter. Elke kleine stap voorwaarts gaf groot genoegen.
De eerste keer stromend water uit een kraan was een mijlpaal.

Bijna drie jaar later zitten we er zo bij:





We hebben een vaatwasser, een kachel, gedeeltelijk werkende vloerverwarming (vertel ik nogwelles), een warme douche en niet te vergeten: Internet en telefoon.
Allemaal héél lekker.
Maar ik vergeet niet snel weer het geluksgevoel dat je kan krijgen van een tent op zolder of een koudwaterslang in de sneeuw.......