Hoi,
Daar ben ik weer es.
Tijdje niets van me laten horen...
Hartstikke druk gehad, je kent dat wel.
Op een avond kwamen ze hier binnenstappen met een monster in een doos.
"Getverdemme", dacht ik, wat krijg ik nu weer in m'n maag gesplitst.
Hij stonk, was piepklein, hondsbrutaal en tot overmaat nog scheel ook. Hij keek als het ware met zijn linkeroog in zijn rechter broekzak.
Inmiddels is ie wat bijgetrokken.
De stank is weg en z'n ogen staan een beetje rechter.
Hij is ook wat groter gegroeid.
Esthetisch gezien kan ie natuurlijk niet aan mij tippen.
Ik heb bijvoorbeeld een beeldige roze neus, en snoezige roze voetjes.
Zoals dat hoort.
Zowel de neus als de voeten van dit monster zijn pikzwart. Gnnfff..
Hij kan ook niet krijsen. Zoals ik. Hij piept armetierig als een bange muis tussen mijn flitsende tanden.
Otis heet ie. Béétje jammer.
Als zijn stem niet beter wordt, moeten ze écht een andere naam voor 'm zoeken.
Hij vreet de hele dag aan mijn brokken en heeft intussen een enorme pens.
Ik daarentegen, ben een slanke soepele kat. Geen grammetje vet ontsiert mijn lenige lijf.
Zei ik al dat ie brutaal is?
Hij achtervolgt me overal en springt me op mijn rug.
Als ik in mijn favoriete stoel lig, wil hij d'r ook in.
En het allerergst is dat ie denkt dat ik z'n moeder ben.
Alsof ik zo'n monster zou baren.
Nu weet u misschien nog dat mijn personeel het nodig vond om mijn kansen op het moederschap vroegtijdig om zeep te helpen.
Herinnert u zich deze nog?
De wonden in mijn buik zijn geheeld, maar mijn ziel is voor eeuwig gekwetst.
En nu is er dus ineens dit gedrocht.
Kijk em daar nou zitten.... eigenlijk is ie gewoon ook wel heel zielig.
Zo lelijk en dik en scheel.
Remy.
Alleen op de wereld....
Het maakte iets in me los...
Dus heb ik 'm geadopteerd.
Ik tolereer dat hij op mijn kop ligt.
En hij sabbelt aan mijn buik.......
Zucht.....
