Kaki Ampat

Gisteravond was heel gezellig.
Wij aten in een Klein Cafe aan de Groningse haven.



Het was er warm,het eten was erg lekker en het gezelschap heel leuk.

Eerder die middag waren we op straat een beest tegengekomen.
Ik riep: "Daar loopt een rat".
En zette de achtervolging in.
Het beest liep langzaam en met waggelende gang. Een beetje zo als ik.

(NB: dit speelde zich af voordat er sprake was van alcoholconsumptie)

Ik kon het beest makkelijk inhalen.
Van dichtbij zag de rat er zo uit:



Een lief Gronings egeltje.
Overigens zijn kleine egeltjes van dichtbij best eng:



Tijdens het etentje kwamen we via het egeltje bij de enge beesten.
Op één met stip in de enge-beesten-toptien van onze familie staat de Kaki Ampat.
Mijn schoonpapa kan daar heel spannend over vertellen.
Ineens zit je niet meer in een Gronings eetcafe maar in de jungle van Nieuw Guinea.



Want daar wonen ze. De Kaki Ampats. Levensgevaarlijk.




Een Kaki Ampat (= letterlijk: vier voeten) is een soort enorme slang.
Maar dan met poten. Een hagedis dus eigenlijk.
Een walgelijk, lelijk beest. Van dichtbij en van veraf. Heel vies. Heel gevaarlijk. Vroeger dacht men dat hij zwaar giftig was.
Nu zeggen de biologen dat het gevaar van zijn beet veroorzaakt wordt door de enorme hoeveelheid gevaarlijke bacteriën die in zijn bek met blauwe tong aanwezig zijn.
Giftig of gewoon dodelijk smerig.
Je wilt echt niet dat ie eens flink zijn tanden in je dij zet.



Als Kaki toch had besloten dat jij het subject van de dag was voor een proefbeet, was er maar één remedie.



Uit voorzorg voor een too close encounter met een Kaki Ampat namen de heren altijd een fles mee als ze op patrouille gingen.

Je arm werd afgebonden, de wond met een oerwoudmes verder opengesneden om het Kakigif er uit te laten bloeden.
Daarna een scheut Bols. Over de wond.
Niet te veel. De rest diende oraal toegediend te worden.
Aan het slachtoffer.Ter desinfectie.
En aan de omstanders. Voor de schrik.

Gelukkig zijn er bij ons @Rivière geen enge beesten,mijmerde ik vanochtend.
Toen ik de avond in gedachten nog eens doornam.

Maar toen dacht ik aan de vleermuizen. Die s'avonds duikvluchten naar ons hoofd uitvoeren. Als we met een wijntje op het terras zitten.
Van dichtbij zien die er zo uit:



Eigenlijk zijn die duikvluchten niet voor op ons bedoeld hoor.

Ze willen alleen maar een Frelon vangen.
Die vliegen met zijn allen ergens tussen die vleermuis en je hoofd.
Ze wonen in een nest tussen de stenen van de gevel. Hoog boven onze tuindeur.
Van dichtbij zien die er zo uit:



En ik dacht aan de duizenden sprinkhanen.
Die rondom je blote voeten uit het gras opspringen als je door ons weiland loopt.
Van dichtbij zien die er zo uit:





Toch maar een flesje Bols mee als we weer gaan?

Ondertussen kwam Otis even een kopje geven. Van dichtbij ziet die er zo uit.....

Kerstbal

Kijk ons hier es onschuldig liggen.
Wij zijn braaf.

Hihihihi. Als zij slapen, hebben wij Kerstbal.

Tof man! Zo'n kerstkrans op tafel.




Met verse takken en bloemen erin.
Tenminste, tot wij langskwamen.

Daarna waren er wat minder takken en de bloemen liggen uitgeplozen onder de bank.
Joepie. Fun.

Ik hoorde dat ze dit jaar geen kerstboom zet.

Jammer.

Geweldig, zo'n kerstboom. Kan je fijn in klimmen.




Die ballen maken een tof geluid als ze kapotvallen.
Eerst een paar keer hard er tegen aan meppen. Gaan ze leuk slingeren.
En dan de genadeklap. PATS.....

In die emmer aarde eronder kan je heerlijk plassen.
Eerst flink graven. En dan een plas doen.



Ik snap niet dat ze dit jaar geen boom neemt.

Maar gelukkig gaan we binnenkort naar Riviere.
Nog twee weekjes.
Eerst ff 9 uur krijsen in die rotauto. En dan: FREEDOM!

Bomen genoeg. Zonder ballen, dat wel.

Maar, hordes spinnen,slakken, muizen, kleine vogeltjes en andere smakelijke hapjes.
Veel lekkerder dan die rotballen.

Kom Otis, gaan we proberen of we naar die kerstster kunnen springen.
Die leuke gele, die daar boven de bank voor het raam hangt.......

Gup!

Hey, jij!

Ja, jij daar.



Domme gup,



Je hebt het gewoon nog ff niet door hè?

Met je aspiraties als Latin Lover



Beetje stoer lopen doen in dat voice verhaal van gisteren.
Gnfff.



Dream on Baby!



Kijk, wat ik wel weet, maar jij nog niet, is dat van al die stoere voornemens helemaal niks terecht gaat komen.
Ik heb ze namelijk horen smoezen.
Ons personeel.
Zij hebben andere toekomstplannen voor jou.

Nog voordat jouw driften hun volle wasdom bereiken,worden zij voor eeuwig om zeep geholpen.
De kop ingedrukt.

Chop Chop, makker!

Jij wordt een JeweetwelKater.



Zij nemen hun verantwoordelijkheid. Zeggen ze.
Er zijn al zo veel zwerfkatten. Zeggen ze.

Kweenie hoor,nooit gehoord van voorbehoedmiddelen?
Veilig vrijen?
Safe Sex?



Waarom nou meteen maar op die snijplank?



Je bent in goed gezelschap hoor,daar niet van.
Ze hebben moi ook te pakken genomen.



Wat natuurlijk véél zieliger is.
Voor vrouwen is het anders. Dat gaat veel dieper.

Voor jou, is het alleen maar een béétje jammer.

Nada zwoele macho.
Noppes Casanova.

En straks zie je er zo uit:






Ach. Gossie.
Daar hoef je toch niet zo van te schrikken.......

The voice of Otis

Ik ben een jonge vent in de lente van zijn leven.
Aanstormend machokat.
Veelbelovend lover.



Nu slaap ik nog zoet in de armen van de Freule.
Fifi van Bennekom tot Zeist de la Riviere. Mijn moedertoenmijnmoederd'rvandoorwas.



Maar als het voorjaar komt dan ga ik los!
Mijn hormonen trappelen van ongeduld.
Ik bereid mij voor op een liefdevol leven.

Er is echter een klein probleempje.

Mijn stem.
Die doet het niet.
Als ik mijn bek open doe, komt er alleen een armzalig schor piepje.
Mijn verzorgster lacht dan vertederd en tilt mij van de vloer.
"Ach... wat schattig...."
Maar ik ben niet schattig. Ik ben stoer.
Ik ben een OTIS!

Ik smeer mijn keel met glaasjes water.



Maar het hellupt niet!!
Fifi lacht me uit en maakt me belachelijk. Om te showen hoe mooi en luid haar stem is loopt ze miolerend door het huis.
In de auto op reis schreeuwt ze de hele wereld bij elkaar.
Maar ik. Ik kan alleen maar piepen.
Soms moet ik er een beetje van huilen. Maar dan knijpt mijn keel dicht en word ik nog schorrer...

Op TV zenden ze elke week zo'n talentenjacht uit.



Wat een bullshit allemaal.

Ik wil gewoon the Voice of Otis!

POWER

Afgelopen donderdag bezocht ik samen met mijn collega een training voor dames in onze beroepsgroep: Executive Assistants, Personal Assistants of gewoon Directiesecretaresses.
Het was een leuke cursus. Wij leerden hoe we ons werk met meer Power kunnen uitvoeren.
Er waren allemaal dames zoals wij. Een beetje belegen. Pittig.

Nu leerden wij nog pittiger te zijn. Er was een aantal mental coaches opgetrommeld die ons vertelden dat wij ons niet op de kop moeten laten zitten.



Omdat wij dienstverlenende types zijn, hebben wij de neiging ja te zeggen als wij nee bedoelen.
Dat moeten wij afleren. Wij moeten ons realiseren hoe sterk wij zijn.
Om dat te illustreren vertelde één van de coaches een verhaal, dat ik hieronder in eigen woorden samenvat:

Een man liep langs een circusterrein. Naast de tent stond een heel grote olifant.

Echt een enorme. Om de dikke poot van de grote olifant zat een dunne ijzeren ketting. Die ketting zat vast aan een klein paaltje. Het paaltje stak maar een klein stukje boven de grond uit. Je kon natuurlijk niet zien hoe diep het paaltje in de grond zat. Maar al met al zag het er een beetje onevenwichtig uit.


Waarom bleef die enorme olifant zo braaf aan dat kleine paaltje zitten? Aan de overkant van het terrein groeiden bomen met frisse groene blaadjes. Grote olifanten zijn dol op frisse groene blaadjes. Op het terrein moest hij het doen met een stapel dor hooi. Af en toe zag je hem verlangend naar de overkant kijken.
De man liep verder en verwonderde zich over de passiviteit van de olifant. En ineens speelde zich voor zijn geestesoog de volgende film af:

Een lief klein babyolifantje,



mocht voor het eerst naar buiten. Hij dacht dat hij fijn mocht rondrennen op het groene gras aan de overkant, en samen met zijn mamma kon eten van de groene blaadjes aan de bomen die daar stonden. Maar ze deden een ketting om zijn babyolifantjespoot. En die ketting maakten ze vast aan een paaltje. Het olifantje rukte en trok de hele dag aan de ketting. Maar het lukte hem niet los te komen. ’s Avonds ging hij doodmoe naar bed. De volgende dag herhaalde zich het proces. Weer rukte hij de hele dag aan de ketting. Hij toeterde boos en trok nog harder. Maar hij was niet sterk genoeg. ’s Avonds huilde hij zich in slaap. Dikke tranen liepen langs zijn babyslurfje. De dagen daarna probeerde hij nog af en toe los te komen. Maar uiteindelijk gaf hij op. Hij accepteerde zijn ketenen als een vaststaand gegeven.
Het kleine babyolifantje groeide op tot de sterke grote olifant aan het belachelijk kleine paaltje.
Nooit nam hij meer het initiatief, dat hem nu in een oogwenk had kunnen losmaken van zijn ketenen.

Ik vond het een prachtig verhaal. Iets om te overdenken tijdens de treinreis die mij wachtte.

Mijn geliefde verblijft vanwege een opdracht in Düsseldorf op werkdagen in een prettig appartement vlak bij het centrum aldaar.



Niet leuk op maandag,- dinsdag- en woensdagavond.
Héél leuk om weer in elkaars armen te vallen op donderdagavond.
In Zeist, of in Düsseldorf.......
Ik kende die stad niet. Maar de kennismaking beviel goed!
Een leuke oude stad met een mondaine sfeer.
En een befaamde Kerstmarkt …

Na de cursus stapte ik dus ik op de internationale trein richting Frankfurt. De dienst wordt verzorgd door Deutsche Bahn. Na drie jaar treinen met NLNS (Nederland………NIET Sporen!) was het alsof ik in een warm bad stapte.
Mijn gereserveerde zitplaats was keurig onbezet. Ik kon mijn zetel in relaxstand zetten. Er zat een prettig uitklaptafeltje aan de stoel voor me.
De trein vertrok OP TIJD!!!

Als kers op het gebakje kwam er bij Arnheim een sehr freundlicher herr langs met een karretje vol drankjes. Vrolijk gestemd bestelde ik een flesje rode wijn.
De trein reed snel. Er zat meer wijn in het flesje dan ik had gedacht.
Toen ik op Düsseldorf-Hauptbahnhof de trein uit stapte, waren mijn wangen zo rood als het wijntje.
Na een tussenstop bij de lekkerste Chinees van de stad reden we naar huis.



De vrijdag ging voorbij met badderen en luieren op de bank (Ich) en werken(Er)

Tot 16.30 uur. Toen was het donker genoeg om richting Weihnachtsmarkt te gaan.

Het was leuk! Maar eigenlijk wel één groot commercieel circus...



Er waren samenscholingen op diverse plaatsen. Onderzoek wees uit dat daar Gluhwein werd verkocht. Wij conformeerden ons aan het collectief.



Bizar was het enorme aanbod aan prullaria tegen astronomische prijzen.



Wij vergaapten ons lang aan alle lichtjes en keerden moe maar voldaan terug naar huis..

Reis door de nacht

Donderdagavond 18.30 uur. Bedtijd.
Wekker op 23.00 uur.

Om 21.00 uur staan we klaarwakker naast ons bed.
Kom. We gaan!
Miolerend protesterend laten Otis en Fifi zich in hun reisboxen proppen.

Nog even langs de bieb een boek terugbrengen.


Is mooi! Moet je lezen!

Daarna draaien we de neus van de auto richting zuid. Rijden maar.

De poezen mogen los achterin. Onze auto heeft een hondennet. Werkt ook voor poezen.
Kattebak achterin, bakje water, bakje brokjes en een lekker dekentje om op te liggen.

Soms rijden we via de oostelijke route. Luik, door de Ardennen, Metz, Nancy en de autoroute af bij Chalon-sur-Saône.

Soms via Paris, Nevers,Moulins, de A77. De kortste route.

En als het winter is, met gladde wegen, ook wel eens via Paris-Orleans-Vichy.

Deze keer gaan we zo:




Over de lege E17 ben je Belgie door voor je het weet.

Eigenwijs rijden we dwars door Lille in plaats van er om heen, zoals de verkeersborden je willen laten doen.
Na tien minuten rijd je de stad weer uit.

Hup, de A1 op.
Vlak na Lille begint de peage.
Toen we net begonnen @Riviere hebben we een abonnement op TelePeage genomen.


Je krijgt dan een badge voor onder je achteruitkijkspiegel. Die badge communiceert met de slagboom.

LEUK!

In de drukke vakantieperiodes zie je Hollanders opgefokt door de lange file voor zo'n rotpoortje meewarig door hun zijraampje kijken.
Je ziet ze denken: weer zo'n dombo die denkt dat ie slim is....

Onze badge piept. De slagboom opent zich.
De tol wordt twee weken later netjes automatisch van je bankrekening afgeschreven.

En hup, weer verder.
Op naar Paris by night.



GPS-Miep weet precies hoe je zo snel mogelijk door deze stad moet rijden. Ook als er ineens stukken périférique zijn afgesloten. Wat 's nachts nogal eens het geval is.
Efficient rekent Miep dan een andere route uit. Binnen dertig minuten rijden we via de zuidelijke uitgang van de stad langs Orly richting Evry-Lyon naar de A77.

Deze keer is het daar erg mistig. Met aangepaste snelheid rijden we de tweede helft van de route.
Vooral het laatste stuk is griezelig. Het zit potdicht.
Groot licht maakt het alleen maar erger.




Op de N7 rijden ook 's nachts veel grote vrachtauto's. Die doemen ineens vlak voor je op uit de mist. Niet relaxt.
Gelukkig bereiken we zonder brokken Lapalisse. Daar verlaten we de N7 en rijden de Monts de la Madeleine in.

En ineens is de mist verdwenen.
Ik zie duizenden sterren in een pikzwarte hemel.




De thermometer op het dashboard geeft -3. Als je goed kijkt zie je dat de weilanden en bomen wit berijpt zijn.

Moe maar blij rijden we uiteindelijk onze berg op.

Deuren open,poezen vrij. Otis vangt meteen een dooie muis.
Tassen uit de auto, kachels aan.
Naar bed. Voor twee uurtjes.
Langer niet. Onze tijd hier is kostbaar.
Als we wakker worden ziet de wereld er zo uit:

De foto's van de doden...

Op reis door het leven verzamelt een mens heel wat bagage.
Mentale en stoffelijke.

Kruispunten vragen om keuzes.
Meenemen? Weggeven? Weggooien?

Met een opgeruimde rugzak verder! Weg die stofnesten en muizenissen.

Dan stuit je op de doos met portretfoto's .

Allemaal hadden ze een plekje aan een wand.

Vrolijk hang je de mooie hoofden van je nazaten op een goed zichtbare plek.
Als je naar ze kijkt voel je blijdschap, trots en geluk.



Maar in dezelfde doos, tussen de dikke lagen vloeipapier, schuilen tranen en verdriet. Foto' van geliefden die er niet meer zijn. Als je naar ze kijkt overheerst nog de pijn en het verdriet om het afscheid....

Soms was er niet eens tijd voor afscheid.

Met pijn in je hart en een brok in je keel zet je de doos even terug achter de gordijnen.

Het voelt als ontrouw om ze niet op te hangen.

Maar elke keer als je op op een onbewaakt moment naar ze kijkt, ben je weer even héél verdrietig.
Of als je ineens muziek hoort die je bij hun afscheid had uitgekozen.



Het wordt tijd om die momenten spaarzamer te laten zijn.

De foto's van de doden hoeven niet meer aan de wand in ons huis. Ze staan al voor altijd gebrand op de wand van ons hart.


Dag lieverds. Jullie gaan (voorlopig?)in de la. Met je lieve gezicht tussen de sokken. We hebben heel lekkere wasverzachter!