N.A.H.

Hallo.
Ik ben er weer.
Heel lang geleden.

Er is veel veranderd.
En gebeurt....

Het schrijven is anders. Soms zullen er fouten inzitten.
Gelukkig heb je tegenwoordig auto-correct. Dat helpt...

Wat gebeurde er?
Op 5 april 2017 ging ik een eindje wandelen, na thuis gewerkt te hebben.

Wandelde vlak bij huis.

Maar ik kwam niet terug.
Mijn lieve man werkte ook thuis.
Om een uur of 15.00 stond de politie voor de deur.
Ze kwamen Frans halen.
En naar het ziekenhuis brengen.
Naar mij.
Ik lag in het UMC.
In coma.
Mijn man en kinderen schrokken zich kapot.
Het was naar.
En ik zag er heel beschadigd uit.

Ik herinner me niks.
Ook niet van voor het ongeluk.
Twee of drie dagen tevoren, gaat mijn licht uit.
Ik kan me niks herinneren.

Alles wat ik nu vertel, heb ik gehoord.
Pas na weken..

Op 5 april, reden 3 wielrenners achter mij.
Twee reden mij voorbij. De derde raakte mij.
Ik viel hard, op de grond.

Met mijn hoofd.
Mijn rechter arm en mijn rechter oog waren kapot.
En mijn hoofd.
N.A.H.
Niet aangeboren hersenletsel.

Maar, ik wist dat niet.
De trauma- helikopter werd  gebeld.
Zij kwamen en intubeerden mijn luchtpijp.
Daarna ben ik door de ambulance naar het ziekenhuis gebracht,
 

Mijn geliefden werden later gebeld en kwamen.

De rest, tot nu toe, zal ik later vertellen.

Foto's wil je niet zien.
Pas weer van later.
Veel later.

68 en 3 maanden

 

6.30 uur, de wekker gaat.

Ze zou zich graag nog eens omdraaien.

Maar dat kan niet.

Het werk wacht.

Al bijna 50 jaar.

Sinds d'r 18e.

Met een kleine pauze om twee kinders te baren.

12 weken zwangerschapsverlof en weer er tegenaan.

68 jaar en 2 maanden.

Volgende maand mag ze met pensioen.


Eindelijk.

 

Haar nieuwe jonge baas zit te popelen om d'r uit te zwaaien.

Die oma van 68 is niet de assistente die hij voor ogen had toen hij vorige maand hier in dienst kwam.

Zo'n grijze met twee kunstheupen....






Géén gezicht.







Hij zal blij zijn wanneer hij eindelijk een strakke jonge blom kan inhuren.

Zo'n giraffe met lange benen en een kort rokje.

Zonder TenaLady d'r onder.


Nou ja, hopelijk houdt die ouwe het nog dat laatste maandje vol.

En stort ze niet in  tijdens kantooruren.


Zoals vorige week die huisschilder van 67 jaar.

Kleine evenwichtsstoornis op de steiger voor het kantoor.

Wat een smeerboel zeg.

 

Of die dakdekker van 66.

Die een afgewaaide pan moest terugzetten.

Even een concentratiedipje en daar lag  'ie.

Onder aan de gevel.

 

“Scheelt natuurlijk wel weer AOW en pensioenuitkering”, dacht de jonge baas.

Ruimt lekker op.

Op die manier kan mijn generatie weer op een normale leeftijd met pensioen!

 

 

Bonjour!

Daar ben ik weer es.

 

 

 

Long time no see!

 

Dat komt omdat ik nu in France woon.

Eindelijk!

 

Nóóit meer uren in die stomme auto

 

 

 

 

Nóóit meer opgesloten in die benauwde bejaardenflat

 

 

 

 

Beviel me totaal niet.

 

 

Heb ik ze ook laten merken.

Stiekem overal gepiest

En gepoept.

Hihi.

 

Nu woon ik hier:

 

 

 

Ik doe en laat wat ik wil.

 

Beetje zwemmen af en toe: 

 

 

 

 

 

Eerst moest ik wel even schoon schip maken.

Er woonde hier nogal wat gespuis in de schuur.

Zwervers en zo.

Dat kon natuurlijk niet.

Mormels!

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn huis, mijn schuur, mijn tuin.

Opzouten.

 

Mijn voormalig huisgenoot heb ik ook het bos in gestuurd.

De sukkel.

 

 

 

 

 

Woont nu kilometertje verderop.

Af en toe zie ik 'm in de verte langslopen.

 

Ik cater mezelf.

Rijk leventje hier hoor!

Muizen, woelratten, mollen, kikkers.

En af en toe een lekker vogeltje.

 

Als mijn mensen komen doe ik net alsof ik ze heel erg heb gemist.

Want dan geven ze me  room en  croquettes (zo heten kattebrokken hier, bizar!)

Daarna maakt zij mijn vacht schoon, geeft me van die gore wormtabletten en knuffelt me helemaal fijn.

 

Omdat ik niet op jacht hoef, doe ik meestal even een slaapje op hem...

 

 

Na een poosje heb ik het dan wel weer gehad met ze.

Ik zwaai ze uit en heb weer het rijk alleen.

 

Kom, ik neem nog een duik!

 

 

 

Luikje dicht, luikje open

 

Het luikje zat even dicht....
De dingen gingen zoals ze gingen, maar het blog was een beetje stil.

Toch groeit en bloeit het huis En France als nooit tevoren.

Veel mooie inspiratie.
Dus het luikje mag weer open!

Andijvie Met Gehaktbal - dag

De wind beukt op de buitenmuren.
Regen, regen regen.
En hier en daar een bui.
Het is al de hele dag donker.

29 november 2015

Vandaag zou je 75 jaar zijn  geworden.



 

Maar je hart stond stil op 10 augustus 2004.
En het was over.
En uit.

Weg Flip, 63 jaar.
Geen afscheid.
Niks meer.

God wat heb ik gehuild.
En gevloekt.

Heelt de tijd alle wonden?
Welnee.

Maar de tijd plakt  wel pleisters.

Want het leven gaat door.

Er gebeuren mooie dingen, pap.

Nu, 12 jaar later, heb je ineens 4 achterkleinkinderen!

Wat een geluk en liefde.

Ze zijn prachtig Pap!
Alle vier.
En ik hou zo van ze.

Soms ben ik ineens heel verdrietig omdat jij ze nooit hebt gekend.

Ik zou een been laten amputeren als ik je daarmee even terug kon krijgen.
Om ze te laten zien.

Maar dan voel ik ineens je aanwezigheid en liefde.

Je kijkt, en geniet mee.

Je bent er gewoon.
Je weet het wel.

Vandaag eten we Andijvie Met Gehaktbal.
Jouw  favoriete verjaardagsmaaltijd.
Een ritueel pleistertje.

Dag lieverd.

Zomer 2015.. de werken gaan door......

Zomer 2015

Warm, droog en lang...

Soms te warm om buiten te werken.

Dan maar in de koele schuur een stapel hout van A naar B verplaatsen:

 

 

De muren frismaken.

 Stellingen er voor timmeren.

Tuingereedschap ophangen.

 


Cementvloertje storten voor de wasmachine.

 

Tussendoor wat ontmoetingen met de lokale beestjes:

Wesp

Buurkoe

Groene griezelaar

Op een wat koelere dag hebben we de loodzware grote schuurdeuren verwijderd, toen de nieuwe bijna klaar waren om hun plaats in te nemen.

Zo was het......

Zo is't nu

 Stukje bij beetje vordert het voegwerk:

Zelfs nu we weer in Nederland zijn, gaan de werken in Frankrijk nog door.
De aannemer is begonnen met het boren van gaten voor een raam in de woonkamer en toekomstige derde slaapkamer.

Maar met stip op 1 van onze hitparade van deze zomer, staat de veranda......
Wat een heerlijke relaxplek is dat geworden......

Vorig jaar zag het er zo uit:.......

Nu zo.....

Moeder

Zaterdagochtend stond onze buurboer voor de deur.

Vanwege zijn gelijkenis met een bekende rockstar  noemen wij hem Mick. 

Net als de echte Mick heeft deze bink een kudde dames in zijn kielzog.

De zijne hebben allen prachtige bruine ogen.

En 4 poten.

Mick vroeg om assistentie.

Zijn meisjes moesten ons land oversteken.

De bedoeling was dat wij ons opstelden op strategisch gekozen plekken, om met armzwaaien de dames die dreigden zich af te wenden van de kudde, weer op 't rechte pad te brengen.

Oeps..

Best groot van dichtbij, zo'n meiske.

Afijn, het lukte redelijk.

Ik liet d'r eentje tussendoor glippen maar zij sprong elegant over ons prikkeldraad en rende over t wegje terug naar dr zusters.

'Allez les filles!' riep Mick, sprong in zijn boerenbolide en racete terug naar huus.

Een van de dames was unhappy.

Luid loeiend liet ze weten het er niet mee eens te zijn.

Af en toe stond ze huilend aan het hek.

Wij spraken haar sussend toe, maar 't hielp nauwelijks.

Het hartverscheurend huilen hield aan.

Met tussenpozen werd het even stil en vrat ze een paar kilo boterbloemen.

Niet gehinderd door enige kennis van koeiengeluiden, dachten we dat ze waarschijnlijk niet van verhuizen hield, en gingen ons weegs.

Vanochtend zaten we aan een zondags moederdagontbijtje. 

De loei koe was alweer vroeg begonnen met haar treurig gehuil. 

Het klonk nu verontrustend.

We wilden nèt het mobiele nummer van Mick zien te bemachtigen, toen 

hij met piepende remmen voor het hek tot stilstand kwam, uit zijn wagen sprong en naar de jonkvrouwe in nood rende. 

Zodra hij het hek opende, zette de bruinogige schoonheid de spurt erin.

Onze tuin door, naar beneden.

Mick d'r achteraan.

Omgekeerde wereld...

Vijf minuten later stond hij hijgend weer voor ons, te vertellen wat deze scène voor boer en koe voor dieper liggende betekenis had.

Zijn fille had een kalfje.

Een piepkleintje nog. 

Dat was onderaan de berg een hoekje van de weide in slaap gevallen.

Aan Mick's en mamma's aandacht ontsnapt en moederziel alleen achtergebleven, toen de kudde was verhuisd naar de andere kant van de heuvel.

Waar 't gras groener was.

Mijn (groot)moederhart brak.

Wat een drama... 

Mams  had anderhalve dag radeloos

staan roepen naar d'r kindjekoe.

Kindjekoe had de hele donkere nacht 

alleen in het weiland doorgebracht.

Godallemachtig....

Stel je toch es voor.....

Gelukkig is het koppel herenigd.

Op Moederdag!

Hoe symbolisch wil je het hebben?