Nou, 't is gelukt hoor...
We zijn d'r af.
Vraag niet hoe, maar we zijn beneden.
Laag en droog in Pays Bas.
Met weemoed denken wij terug aan de ontberingen op de berg.
Drie duistere dagen onder een lage lucht die in witte stukjes naar beneden viel.
Onheilspellend.
Een ijzige gure noord-oostenwind waaide sneeuwduinen en -tornado's.
De juist weggedooide laag groeide weer gestaag.
Weg crocussen..
Weg ereprijs..
Niks voorjaar.
Als het nog even geduurd had, was ons voertuig naadloos opgegaan in de omgeving.
Weg auto.
Poezen waagden zich niet buiten.
Nou ja, Otis eventjes.
Hij zakte weg tot aan het bovenste puntje van zijn staart.
Met een snoekduik sprong hij terug naar binnen.
Op de kachel.
Watje.
De buurman ondernam stoutmoedig een poging naar beneden.
In zijn sneeuwwitte ZX.
Een half uur later zagen wij hem te voet met hangende schouders naar boven terugsloffen.
Le ZX halverwege la Montagne.
Vastgevrozen in de virage.
Bevreesd zag ik onze afdaling tegemoet.
Maar ja..
De plicht...
Die riep zo hard dat wij het 855 kilometer verderop hoorden.
We móesten er af.
De middag voor vertrek ondernamen we nog een sociale expeditie.
Naar boven.
Onverschrokken klauterden we door een vliegende sneeuwjacht steeds hoger den berg op.
Gewapend met vers gebakken chocoladekoekjes overvielen wij een eenzame buurvrouw in Bonnefond.
Na de koffie retour Riviere.
Intussen was er weer 3 centimeter bijgesneeuwd.
Goed.
Prepareren wij ons op een levensgevaarlijke afdaling.
Doos met sneeuwkettingen?
Vijf jaar geleden voor het laatst gebruikt, sindsdien paraat maar ongebruikt achter in de auto.
Gebruiksaanwijzing?
Weg gebruiksaanwijzing.
Wat nou gebruiksaanwijzing.
Youtube!
Binnen een minuut vonden we een instructievideo.
Lang leve 3G.
Iphone mee de sneeuw in, kussentje onder de kouwe knokige knietjes.
Hoppa met die kettingen.
Eitje.
Inmiddels was de weg weg.
Opgepept door chocoladekoekjes, krakende knieen en houterige heupen negerend, schoof ik de sneeuwschuif naar beneden.
De sporen van le ZX waren nog zichtbaar. Vaag.
Afdalend schoof ik het linkerspoor.
Beneden was de sneeuwlaag aanzienlijk dunner.
Dat was hoopgevend!
Terug naar boven schoof ik een stukje naast het rechterspoor.
Wellicht had la voiture Suédoise een bredere spoorbreedte dan le ZX ?
De volgende ochtend was van mijn noeste arbeid weinig meer te zien.
De ganse nacht was de koude witte neerslag doorgedwarreld.
De wind gierde om het huis.
De zenuwen door mijn keel.
Bob sprak monter dat het allemaal best mee viel.
Makkie.
Een zware aanval van claustro/glibberfobie belette mij echter plaats te nemen naast mijn Bob. Hém vertrouw ik wel...
Een kleine 40 centimeter sneeuw, een weg die weg is en die vreselijke virage niet. Echt niet.
Dus hobbelde ik achter Bob & the Cats in the car aan.
Iphone paraat om 112 te appeleren.
Mocht Bob in het ravijn verdwijnen.
Daar gaat ie.....
En daar in de diepte staat ie...
Beneden.
Veilig....
Helaas wachtten wij 100 meter te lang met het verwijderen van de sneeuwkettingen.
We hadden wel gezien dat er 1 rood spanhaakje ontbrak.
Een om de as gedraaide ijzerkluwen was het gevolg.
Bob parkeerde la voiture en stortte op zijn buik achter de auto.
Hij morrelde en trok. Het lukte wel, maar niet zo snel.
Even later doemde uit de vliegende sneeuwjacht een paar koplampen op.
Twee Jonge Snelle Fransen zagen mij naast de auto staan.
Zij hielden halt.
Dame in nood.
In het duister, met een leuke muts en frisse rode wangen van de koude,
lijkt het nog wat.
Bovendien was hun voorruit beslagen.
En Bob onzichtbaar.Want horizontaal en reeds gedeeltelijk overdekt met sneeuw.
"Zoe joe neet elp?" riepen de Snelle Jonge Fransen enthousiast.
"Oui Oui! Merci!" riep ik enthousiast terug.
Voortvarend verlieten zij hun voertuig.
Bob dook op.
Ik constateerde enige verwarring.
Met vereend vernuft lukte het vliegensvlug de verdraaide ketting de bevrijden.
"Merci, et au revoir! " piepte ik opgelucht vanonder mijn muts.
Otis en Fifi keken verveeld vanachter de autoruit naar dat stomme gedoe in die vieze koude prut.
De overige 854 kilometers konden aanvangen.
.JPG)
