Eindelijk pluimen.
Twee jaar lang was ons Pampasgras een bosje sprieten.
Beetje teleurstellend.
En toen waren ze d'r ineens:
Het was het wachten waard.
Vorig jaar kreeg ik van onze lieve Belgische buurvrouw @ Rivière een drietal miniboompjes.
Zij vertelde dat ze een paar stenen in de grond gestopt had.
Daar waren deze jonge boompjes uit gegroeid.
Stenen?
Verbaasd keek ik naar de jonge scheuten.
Zoiets als water in wijn veranderen..?
Het bleek minder wonderlijk.
Steen is Vlaams voor pit.
Perzikpitten in dit geval.
In het voorjaar droegen de boompjes prachtige bloesems.
En nu:
Dus:
Perzik-appel-citroenjam.
En omdat het nog alsmaar buitenwerkweer blijft, de veranda een soort van klaar en niksdoen geen optie is, ben ik weer begonnen met voegen.
Nu maar eens proberen met een kant-en -klare mix van zand en kalk.
Parlumière blanc heet het.
Plakkerig en makkelijk te kneden.
Bolletjes en worstjes van witte klei.
Die druk je eenvoudig tussen de stenen.
Meditatief Monnikenwerk
Zon schijnt op m'n rug.
Zwaluwen scheren over m'n hoofd.
Wildeboerenminipoesjes spelen aan mijn voeten...
Eindelijk de goede slag te pakken.
Al doende leert men...
Voor het minder goed gelukte stuk poten we een klimroos. :)
