Telefoon. De receptionist. "Hey Desiree. Wie is er bij jullie BHV-er?"
"Ik" zei deze gek.
Ohww shit. Je voelt hem al aankomen.
Tien jaar geleden werd ik opgeleid tot BHV-er.
Nodig vanwege mijn werk.Spannend. Lekker brandjes blussen. Van die rode schuimblussers leegspuiten op een nepbrandje. Ontruimingsoefeningen in een lege nepflat. Sensatieverhalen van stoere brandweermannen met grote snorren.
Lachuhhh!
Oh ja, en je leerde ook hoe je mensen het leven moet redden.
Indien nodig.
Bijvoorbeeld als iemand zich verslikt in een knikker.Of als iemand in brand staat.
Levensreddende handelingen en reanimatie.
Braaf oefenen op zo'n plastic pop.
Elk jaar netjes op herhaling. Want het is altijd heel gezellig. Omdat het nep is. Je denkt: er gebeurt toch nooit wat. In die moderne kantoren van tegenwoordig.... Met twintig nooduitgangen en honderden brandblussers. En een personeelsbestand met een gemiddelde leeftijd van 30 jaar.
Tot vandaag dus.
"Er is iemand onwel geworden" En, je gelooft het niet, maar ik had zowaar de tegenwoordigheid van geest om netjes volgens de regels te vragen of de persoon bij bewustzijn was. Wat het geval bleek.
"Ok, ik kom er aan". Sprak ik stoer en beheerst. Terwijl ik dacht OHWWW SHIT....
Maar onderweg naar beneden bedacht ik ineens dat er bij onze organisatie een aantal behoorlijk artsen werkzaam is.
Dus vloog ik nog twee trappen af en sleurde éen van de dokters achter zijn bureau vandaan.
"Meekomen"
Wij rennen naar de plek des onheils.
Daar lag iemand op de grond die er niet goed uitzag. Niet bewusteloos. Maar duidelijk niet in orde. Onafgebroken gapend. Gapend? Ja Gapend. Zonder ophouden.
Is blijkbaar een teken van zuurstoftekort. Kreunend en wartaal uitslaand.
De dokter controleerde de vitale functies. Besloot ambulance te bellen.
Liep weg, om te bellen.
En ik bleef alleen achter met de patient. Die juist toen onrustig werd en moest braken. Oh jee. Heeft Dees weer.
15 lange minuten zat ik alleen naast deze persoon op de grond, natte lap in de nek, wachtend op de ambulance.
Opletten of er geen verslechtering optrad.
Gelukkig kwam toen de prof terug. En daarna de gele glimmende auto met de blauwe zwaailichten.
Ik denk dat het wel goed komt.
Maar jongens. Wat een confrontatie met je eigen onvermogen. Wat een verantwoordelijkheid! En hoewel ik een compliment kreeg vanwege snelle actie, heb ik zelf niks gedaan behalve snel hulp halen. Wat ben ik blij dat er een dokter in de zaal was! BHV-er? ik moet er nog maar eens goed over na denken.
Toch altijd handig om een beetje basis kennis te hebben, lijkt mij.
BeantwoordenVerwijderenGelukkig zijn er mensen als jij, die cool blijven, en dan doen wat er gedaan moet worden. Ik ben zelf hartpatient, en hoop dat er iemand als jij in de buurt zal zijn mocht dat ooit nodig zijn. Bedankt. Goed gedaan!
BeantwoordenVerwijderennaar mijn idee een juiste reactie: hoe anders
BeantwoordenVerwijderenhad die dokter kunnen optreden ?