De familie De Mol

Mijn Oma zat vol tegeltjes-wijsheden.
Waaronder:


Gasten brengen vreugde aan.
En is 't niet bij 't komen,
dan is 't wel bij 't gaan

Sinds enige tijd hebben wij gasten die we liever zien gaan dan komen.
Ze maken er een bende van.
Ze ondermijnen de hele handel.

We hebben helemaal geen plezier van ze.

Het is de familie De Mol



Nee die niet, deze:




Wij hebben de indruk dat het een enorme familie is.
Of we hebben te maken met een Einzelgänger met ADHD in een vergevorderd stadium.


Het is dat wij vredelievende types zijn.
Want om eerlijk te zijn fantaseren we inmiddels  over jachtgeweren of verwoestende booby-traps.

Maar voorlopig kunnen we ons nog beheersen en kiezen voor ontmoedigingsbeleid.

Elke ochtend gaan we hun opduikhoop te lijf met een hark. In de "hoop" dat ze de moed opgeven
En ergens anders gaan logeren.

Bij de buren of zo.















Het vertoeven op een berg (in Frankrijk) is sowieso een terugkerende confrontatie met de onverbiddelijke hardheid van de natuur. Zij is een strenge moeder.
Af en toe leert zij ons stervelingen flink mores.

Zij plet bijvoorbeeld een Prins onder een  sneeuwhoop.


Zij  laat  de temperatuur gedurende weken zo diep dalen dat supergeisoleerde boilers en  ditto vloerverwarmingsbuizen met het grootste gemak kapotvriezen.

Wij vrezen voor onze dierbare planten en struiken.

Maar, als je goed kijkt, zie je al weer nieuw leven te voorschijn komen tussen de verdorde resten.

Een nieuw groeiseizoen dient zich aan. Buiten,  en binnen.........